Η κρίση των κομμάτων, η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και η ιταλοποίηση

Το βαθύ έλλειμμα εμπιστοσύνης στους πολιτειακούς θεσμούς με αιχμή το κράτος δικαίου, η γενικευμένη αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των κομμάτων και η αποδυνάμωση του παραδοσιακού ιδεολογικού άξονα ‘’Δεξιάς-Αριστεράς’’, προκαλούν ισχυρούς κλυδωνισμούς και ανατροπές στο πολιτικό και κομματικό σύστημα και καθιστούν πιο πιθανό το ενδεχόμενο ΙΤΑΛΟΠΟΙΗΣΗΣ της πολιτικής ζωής.

Η κρίση αντιπροσώπευσης, oπολυκερματισμός, η πολυδιάσπαση, τα προσωποπαγή κόμματα, τα μεσσιανικά πολιτικά μορφώματα, το χαμένο νόημα της πολιτικής και το δίπολο ‘’ΣΥΣΤΗΜΑ-ΑΝΤΙ-ΣΥΣΤΗΜΑ’’, δεν είναι φαντασιακά δρώμενα  και εικόνες από ένα μελλοντικό, ασταθές, δυσλειτουργικό και χαοτικό πολιτικό σκηνικό.

Είναι ενεργά στοιχεία της πολυ-κρίσης των –ΙΣΜΩΝ [[Φιλελευθερισμός, Σοσιαλισμός ]],του κοινωνικού κράτους και του τέλους των μεγάλων αφηγήσεων που διαβρώνουν, απαξιώνουν, αποδομούν και θρυμματίζουν το κομματικό φαινόμενο του μεταπολιτευτικού κύκλου, προλειαίνοντας ταυτόχρονα το έδαφος για την μετάβαση στα ποικιλόχρωμα, συνεργατικά και οικουμενικά σχήματα διακυβέρνησης.

Τα δημοσκοπικά ευρήματα της συγκυρίας, ποιοτικά και ποσοτικά, συνηγορούν σε αυτή την κατεύθυνση καθώς, αποτυπώνουν με ενάργεια, τη δραματική υποχώρηση των ποσοστών των μνημονιακών κομμάτων, τα οποία αθροιστικά δεν υπερβαίνουν το 42% !!! των προτιμήσεων των ερωτώμενων.

Στη πρόθεση ψήφου π.χ. της G.P.O η Ν.Δ λαμβάνει 23,8 %, το ΠΑΣΟΚ 12,8% και ο ΣΥΡΙΖΑ 4,7%.

Ενδεικτικό της κρίσης του συστήματος είναι και το γεγονός ότι το άθροισμα των ποσοστών του δεύτερου και του τρίτου κόμματος είναι μικρότερο!!!  από το ποσοστό της ασθμαίνουσας Ν.Δ. [ΠΑΣΟΚ 12,8% και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ 8,2%]

Την ίδια στιγμή στις περισσότερες έρευνες, ο ‘’Κανένας’’ διεκδικεί από τον Κ. Μητσοτάκη των πρωτιά στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς των κομμάτων να απολαμβάνουν  την μονομαχία εκ του μακρόθεν.

ΟΙ αναποφάσιστοι αυξάνονται και πληθύνονται και η αποχή από την εκλογική διαδικασία ως στάση απόρριψης τους συστήματος παραμένει στο τραπέζι των ανησυχιών και των προβληματισμών ως κρίσιμη μεταβλητή στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος .

Στις δεξαμενές σκέψης της οικονομικής ελίτ και στους εξουσιαστικούς κύκλους  έχουν ενταθεί οι συζητήσεις για την αναγκαιότητα μιας νέας αρχιτεκτονικής του πολιτικού σκηνικού, που θα αναδιαμορφώσει και θα αναδιατάξει ριζικά τις ισορροπίες και τους κομματικούς συσχετισμούς ισχύος.

Στο πλαίσιο αυτό νέοι, αλλά και παλαιάς κοπής μονομάχοι εμφανίζονται στο προεκλογικό τερέν με βασική επιδίωξη την ανατροπή του Κ.Μητσοτάκη και την συμμετοχή τους στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας

Καταλύτης για την ανασύνθεση και την αναδόμηση του πολιτικού χάρτη ωστόσο, όσο και αν ακούγεται παράδοξο, είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός οι αποφάσεις του οποίου θα σηματοδοτήσουν την εκκίνηση των διαδικασιών για την μετεξέλιξη του πολιτικού τοπίου.

Εάν στην πρώτη κάλπη υπάρξει μαζική ψήφος τιμωρίας και καταδίκης και η Ν.Δ. βρεθεί κάτω από το 25%, θεωρείται βέβαιο ότι ο Κ.Μητσοτάκης έστω και αν ηγηθεί του κυβερνώντος κόμματος στην δεύτερη κάλπη, θα ανοίξει τον δρόμο για την διαδοχή του στην ηγεσία της Ν.Δ.

Την ίδια στιγμή η χώρα θα οδηγηθεί σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, που θα πιστοποιήσουν κατά πάσα πιθανότητα το αδιέξοδο και την αναγκαιότητα συγκρότησης πολυκομματικών κυβερνήσεων.

Το ίδιο αποτέλεσμα θα προκύψει και από ένα καλύτερο, ενδεχομένως, ποσοστό που θα λάβει η Ν.Δ. στην πρώτη κάλπη π.χ. 28%.

Η εκ νέου προσφυγή στις κάλπες με επικεφαλής τον Κ. Μητσοτάκη, θα είναι και πάλι μονόδρομος που θα οδηγήσει όμως σε νέο αδιέξοδο, αν το ποσοστό της Ν.Δ. δεν υπερβεί το 31-32%- εκλέγονται περίπου 125 βουλευτές.

Το κυβερνών κόμμα θα χρειαστεί και σε αυτή την περίπτωση την συνεργασία και έτερου κόμματος για να εξασφαλιστεί  ο αριθμός των 151 εδρών και να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση.

Επειδή στην πολιτική αγορά ωστόσο δεν κυκλοφορούν πολλοί πρόθυμοι από την Υπερ-συντηρητική και ταυτοτική δεξιά, το Κέντρο και την Αριστερά για συνεργασία με τον Κ. Μητσοτάκη, πιθανότατα θα χρειαστούν και τρίτες κάλπες.

Αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία θα σχηματιστεί οικουμενική κυβέρνηση χωρίς τον Κ. Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία.

Εν κατακλείδι η κυβέρνηση, τα κόμματα, οι ηγεσίες τους αλλά και το σύνολο του πολιτικού προσωπικού εισέρχονται σε αχαρτογράφητα και φουρτουνιασμένα ύδατα χωρίς πυξίδα και με μοναδική ελπίδα η βάρκα τους να αντέξει τα κύματα της διαμαρτυρίας των πολιτών.

Την βραδιά των εκλογών άλλωστε δεν θα κριθεί μόνο ο Κ.Μητσοτάκης .

Θα κριθούν και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί για τις επιδόσεις τους.